Dertigersdilemma

Annelies is inmiddels ruim de 30 gepasseerd. Het kriebelt dit jaar behoorlijk op het vlak van carrière, levensvreugde en passie, om het maar even lekker aan te zetten. In de zoektocht naar een coach daagde het ineens: ze is best wel een cliché.

Annelies

Ik weet niet of jij wel eens last hebt gehad van een dertigersdilemma? Dat is eigenlijk zoiets als: er valt veel te veel te kiezen voor de huidige generatie dertigers. Van werk tot je relatie, alles mag en kan, we zijn connected met iedereen, onze netwerken zijn groot, onze ouders hebben gemiddeld genomen aardig wat geld (want babyboomers) en daarnaast wordt er behoorlijk wat op onze schouders neergelegd. We moeten de aarde redden, want de boomers hebben het stukgemaakt, we moeten dealen met de huizencrisis, met salarissen die al jaren niet stijgen, en toch moeten we het allemaal maar voor mekaar hebben, want kijk al die kansen dan!

Zo simpel is het natuurlijk niet, dus is iedere dertiger inmiddels een keer overspannen of burn-out geweest. Dat had ik al in mijn early-thirthy crisis dus dat hoeft nu niet meer. Maar het wringt toch. Vraag mij naar doelstellingen en mijn hoofd slaat op hol. Wat wil ik bereiken? Wanneer dan? Had ik dan niet allang iets bereikt moet hebben? Kan ik eigenlijk wel iets of doe ik maar wat? Wil ik nog steeds manager worden of wil ik eigenlijk iets totaaaaaal anders met mijn leven doen? En waarom klinkt het eigenlijk alsof werk zo’n groot onderdeel is van mijn leven? Haal ik dan alleen maar zingeving en betekenis uit mijn baan? Nee, dat is het ook weer niet.

Het is misschien ook wel een zoektocht naar mijn ware passie. Maar heb ik die wel? Moet ik die hebben? Is het erg als ik die nu niet heb? Of er weinig mee doe? Het gevoel van haast om iets zinvols te doen met mijn leven is niet alleen van nu. Ik heb al haast sinds mensenheugenis. Alsof ik elk moment onder een bus kan lopen en dan genoeg geleefd wil hebben voor jaren. Genoeg betekend wil hebben ook. Voor wie? Geen idee. Want betekenis halen uit wat anderen van je vinden, daar zijn op zich maar weinig mensen heel gelukkig van worden. Maar hetzelfde geldt voor bakken complimenten over iets wat je goed kunt. Dus het zal eigenlijk wel gewoon een intern probleem zijn. Zoals elk dilemma en zoals elke goede therapeut je vast ook kan vertellen.

Binnenkort kennismakingen met coaches. Toch maar eens kijken of iemand al deze chaos voor eens en altijd kan omvormen tot een kloppend verhaal…


Kim

Ik ben 31 en herken al je vragen. Ik voel de chaos met je mee. Hoe ga ik al mijn ambities waarmaken? Hoe kan ik de wereld redden? Echt verschil maken? Hoe ga ik zorgen dat als ik straks terugkijk op mijn leven ik trots ben? Dat ik écht wat heb bereikt? En het liefst wil ik ook dat mijn naam en de nobelprijs in één zin worden genoemd. Liever gisteren dan vandaag nog.

Ik heb inmiddels de antwoorden op al die vragen: niet. Ik hoor je denken: geef mij de naam van je coach! Die had ik niet nodig. Wel baarmoederhalskanker. Als je zo wordt gedwongen om terug te gaan naar de essentie van het leven, dan kom je erachter dat we nergens controle over hebben. En dat het ook geen zin heeft om dat te willen. Dat geluk zit in de chaos omarmen en het leven verdragen.

Lekker zwaar Kim…

Zo is het zeker niet bedoeld, maar deel wel graag wat ik afgelopen periode heb geleerd. Ik wil tegen jou, Annelies en alle andere dertigers zeggen: weet dat het oké is om die chaos te voelen. Dat het goed is om ambities te hebben en er toe te willen doen. Maar dat je het niet allemaal kan en hoeft te weten, te doen en te bereiken. Niemand kan dat. En als die chaos te groot wordt, dan is het fijn dat er mensen zijn die orde in je hoofd aanbrengen en tegen je zeggen dat je het allemaal mag denken én voelen. Maar dat dat niets afdoet aan jou als persoon. Jij blijft je leuke zelf, ongeacht de warboel in je. Zelf ga ik trouwens ook wekelijks naar de psycholoog, want dat ik nu allemaal verstandige dingen tik, betekent echt niet dat ik dat altijd zo voel. Ik voel regelmatig paniek, angst en op sommige dagen lig ik het liefst in bed met een deken over mijn hoofd.

Maar toch…

Lieve dertigers, laten we verdragen én vooral beseffen dat we er echt maar één keer zijn. Stel geen dingen uit waar je blij van wordt, maak foute keuzes, huil en lach erom, ga op je bek: voor de zoveelste keer, eet lekker en omring jezelf met mensen waar je gek op bent. Dan komen we ook het dertigersdilemma wel door. Beloofd!


Featured image door Arek Socha van Pixabay