Stop! Moederchallenge?

Nanda

An, er moet me even een ergernis van het hart. Er is weer iets verschrikkelijks gaande op Facebook, een moederchallenge! Bij het woord alleen al word ik misselijk en moet ik me haasten richting WC. Moeders gaan elkaar nomineren (ze bedoelen dat ze andere moeders vragen hetzelfde te doen) om foto’s te plaatsen waarom ze blij/trots zijn om moeder te zijn! Echt, wie heeft dit bedacht?! We worden de hele dag al doodgegooid met kinderfoto’s, dus doen we er nog een schepje bovenop. Of is dit om juist de rest van Facebook te irriteren? Gelukkig is er een ontvolgknop en gebruik ik die ook. Maar hoezo challenge? Wat is de uitdaging hierin? Foto’s vinden van je kind? Maar nu komt het, en dat slaat echt alles vind ik, dan zit er zo’n standaardtekstje bij met als laatste zin: “Mijn gedachten bij deze challenge gaan ook uit naar de vrouwen die moeite hebben om zwanger te worden of het niet geworden zijn”. Dus met andere woorden, lekker rot voor je als je graag kinderen wilt maar dat niet lukt…hier nog even een paar foto’s van mijn kinderen en hoe fantastisch het is om moeder te zijn in your face! Nogal pijnlijk voor wie het betreft. Ik ben even kotsen. Nu snap ik best dat je denkt, ja Nan, lekker die felheid en dat sarcasme van je, je zal wel jaloers zijn. Maar dat is dus niet het geval. Daarnaast realiseren deze moeders die mee doen zich waarschijnlijk niet dat de foto’s van hun kinderen heel Facebook over gaan, want ze nomineren elkaar en dus zijn alle foto’s over het algemeen ook weer op al die tijdlijnen te zien. Dus moeders die dit lezen, ik snap dat je verliefd bent op je kind, maar stop alsjeblieft met dit soort nutteloze (en pijnlijke) challenges. Zo, en nu eerst een goed glas wijn! Doe trouwens eerst maar even een glas water, m’n maag is nog wat van streek.

Annelies

Haha, ik snap je echt helemaal. Ik kan helemaal niet tegen dat ophemelgedrag van sommige moeders. Er zijn maar een paar moeders van wie ik het kan hebben dat ze foto’s van hun koters plaatsen en dat is omdat die koters erg lief zijn of de situatie is gewoon hilarisch. Dat komt ook omdat die moeders naast hun koters ook nog een eigen leven hebben en daarover posten. Dat brengt wat balans. Ik ken ook iemand die zet nooit het gezicht van haar koter op de foto, uit een soort toekomstige privacyoverweging. Vind ik netjes en dat zouden er meer moeten doen. Challenges of oproepjes op Facebook vind ik sowieso debiel, of het nou over dit onderwerp gaat of over je zus, je dochter of je eigen moeder die je moet laten weten dat je van haar houdt. En van die oproepjes om berichten te delen die over kanker gaan of over een andere rotziekte om zogenaamd bewustzijn te creëren. Met zo’n melding erbij: “als je dit niet deelt dan…” (heb je geen hart, heb je geen vrienden, ben je gelukkig dat je niemand kent met die ziekte, etc). Nou, ik verberg die berichten meteen en overweeg dan gelijk om de mensen die het delen te verwijderen als vriend of op z’n minst voortaan te muten. Want soms is het familie en die komen er best snel achter dat je ze verwijderd hebt ;). Dus ik snap je frustratie en zou je nooit betichten van jaloezie hoor. Nu krijgen we natuurlijk commentaar: wacht maar tot je zelf kinderen zelf hebt, dan praat je wel anders. Nou, ik heb altijd al gezegd tegen m’n goeie vrienden: als ik dat ga doen en mijn wereld wordt zo klein, sla me dan keihard op m’n bakkes, maak me wakker, doe iets! Ik wil niet dat kinderen mijn wereld zo gaan bepalen. Anyway, genoeg over kinderen geleuterd. Ik neem wel alvast een wijntje, ik schenk jouw glas alvast in, goed? Nu het nog kan…