Pffft, mannen komen écht van Mars

Oh my, die mannen toch. Ze leven écht op een andere planeet of in een andere dimensie. En hun logica is soms onnavolgbaar. Wat moet je daar nou mee? Nanda en Annelies weten het nog niet, en kunnen niet mét en niet zonder mannen.

Nanda

Nou An, dit was me het weekje wel weer. Op mannengebied. Het blijft toch echt een apart soort wezens op z’n tijd. Begrijp me niet verkeerd. Ik ben duidelijk voorstander van de man, ik zou niet zonder ze kunnen. Ze blijven me boeien, me vermaken, me blij maken of juist verdrietig. Sommige hebben me het gevoel kunnen geven dat ik de allerleukste op aarde ben, anderen het gevoel dat ik me kleiner voelde dan een mier. Van op een voetstuk plaatsten tot behoorlijk diep de grond in trappen. Kunnen ze allemaal. Hoe hard sommige vriendinnen ook roepen dat ik me niet moet laten beïnvloeden over hoe ik me voel door iemand anders. Sommige mannen doen dat nou eenmaal met mij. Deze week was er ook weer eentje met hoogte- en dieptepunten. Zeg maar een soort Python in de Efteling, maar voor deze hoef je geen kaartje van € 26 te kopen. Krijg je zomaar, gratis, zonder erom gevraagd te hebben. Ik heb al een tijdje leuk contact met iemand. Allemaal heel leuk, gezellig…niet hoteldebotel verliefd, maar leuk genoeg om nieuwsgierig en geboeid te blijven. Dat was dacht ik geheel wederzijds, tot hij ineens dacht “hee, nee wacht..het wordt nu écht leuk, laat ik het maar afkappen”. Je snapt, ik snapte dit volledig…niet! Waarom iets afkappen als het net echt leuk en interessant begint te worden. Heeft dat te maken met stoppen op het hoogtepunt? Goed, ik had er wel even de balen van, was teleurgesteld en vond het oprecht jammer. Ondanks dat je er toch rekening mee houdt op een of andere manier. Je kent het wel, in het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst. Een goed gesprek, stuk taart en koffie met veeeeeel slagroom verder, voelde ik me al een stuk beter. Diezelfde avond had ik nog even contact met ‘m, maar verliep niet heel soepel. De rest van de week hebben we elkaar niet heel erg veel gesproken. Gevoelsmatig dacht ik dat de Python in een sneltreinvaart naar beneden was gedonderd en nu rustig aan naar z’n eindstation aan het rijden was om tot stilstand te komen. Was op zich ook een fijn vooruitzicht. Weer even met 2 benen op de grond, ademhalen en rustig door (naar de volgende attractie, ik bedoel de Efteling staat toch vol met andere attracties). We waren bijna op dat eindpunt om weer uit te kunnen stappen. Hij bevestigde dat zelf nog. Een paar jaar geleden zou ik hysterisch die achtbaan weer omhoog willen duwen. Nu begin ik daar niet meer aan. Ik wandel door naar de volgende attractie, kijk wellicht nog een keer achterom, maar that’s it. Terwijl ik uitgestapt ben uit die achtbaan en lekker een beetje rondwandel, zelfs huppel…komt er ineens iemand achter me aan rennen. Ik snap er niks meer van. Ik vind het leuk en geniet daar maar van. Mannen…ze zijn zo leuk, maar soms ook zo vreselijk gewoon mens!

Annelies

Haha, wat beschrijf je dat weer lekker beeldend allemaal! Meestal gebruik de achtbaan-metafoor voor mijn hele leven. Alleen is dat gewoon 1 lange achtbaan met heel veel loopings en steile hellingen en stukjes ondersteboven. Maar ja, die mannen joh. Rare wezens zijn het. Je hebt er ontzettend leuke van en ook eindeloze douchebags. Ik had nu een exemplaar op Tinder (ja sorry beste lezers, ik zit er weer even op, experimentje) die aan me opbiechtte dat hij was vreemdgegaan, ook via Tinder. Hij had het ook aan zijn relatie verteld, dat was blijkbaar een week later (nu dus) nog steeds aan. Maar hij wilde mijn nummer wel om even een drankje te drinken ergens. Gewoon even kletsen. Ik was de enige met wie hij verder nog op Tinder zat. Ja joh, tuurlijk. Ik snap die logica niet hoor. Zijn relatie had hij ook al 8 jaar. Nu kan ik begrijpen dat 8 jaar best lang is tegen de tijd dat je 30 bent, maar vreemdgaan omdat je met iemand hebt afgesproken via Tinder is wel heel cliché en heel fout. Dus heb hem verteld dat ik geen zin had om me daar mee te mengen. Wel een telefoonnummer gekregen, altijd leuk voor dronken avondjes met vriendinnen natuurlijk, dus ik bewaar het nog even. Of ben ik dan heel gemeen? 😛 Dat is trouwens wel ongeveer het grootste avontuur in lange tijd. Mannen lijken me gewoon even niet te moeten op dit moment. Ik hen ook niet denk ik, ik ben even met andere dingen bezig. Van de zomer was er eventjes iemand die wel leuk leek, maar die kon mijn ‘gedoe’ niet bepaald aan, ik was toen nog overspannen, had even te dealen met mijn eigen shit. Dat werkte niet. Dus krap een maand later was hij weer ‘echt’ gaan daten, via een website en alles en nog even later was het al dikke mik met een ander meisje. Eentje waar dan niet zoveel gedoe achter zat. Maar ja, dat Tinder he. Dat is pas echt een hoofdstuk apart. Ik heb er op een ander blog wel eens over geschreven, maar ik kan er zo nog 20 blogs over tikken. Wat denken al die mannen wel niet? Sommige zeggen als eerste: wanneer heb je tijd voor koffie of een drankje? En weer andere beginnen met iets als “hee beauty”, en ja, ik zie er dan misschien niet slecht uit, maar serieus, doe normaal zeg. Tinderfoto’s en beschrijving zeggen zo goed als niks over iemand, dan denken ze toch niet dat ik meteen met hen wil afspreken? Dat vond ik nou altijd zo fijn aan Twitter, als je daar iemand ziet, dan weet je ook meteen wie zijn connecties/vrienden zijn, wat hij doet, zijn hele ‘presence’ is wat beter controleerbaar. Ik ken dus ook best wat mensen via Twitter (niet per se dates gehad via dat medium, op 1 of 2 na) en dat zijn toch meestal wel blijvertjes in mijn leven. Dus ik denk dat Tinder niet heel lang mee ga hebben, ik vind het zo’n onzin. We gaan gewoon lekker naar de sportschool met zijn tweeën, twee single ladies, moet goed komen, wie weet wie we daar nog eens tegen het lijf lopen! Tot die tijd it’s just me and my glass of wine. Wijntje?