Rennen tot je niet meer kan

Annelies herstelt nog van overspannenheid en Nanda hoorde onlangs dat ze overspannen is. Steeds meer jongeren zijn overspannen of hebben een serieuze burn-out. Hoe je eraan komt is bij iedereen verschillend, maar hoe kom je ervan af?

Annelies

Dus, jij hebt het ook te pakken? Mooi shit! Ik doe er zelf inmiddels toch al een jaar over om er goed van af te komen. Ik hoor verhalen van mensen waarbij het drie maanden duurde, bij anderen echt jaren. Dus ik zit nog een beetje tussenin. Het gekke is, er komt, bij mij althans, zoveel achter weg. Overspannenheid is een symptoom dat er meer aan de hand is dan alleen chronisch slaaptekort. En bij mij bleken er een stapel diepgaande trauma’s achter te zitten. Die, als je ze eenmaal kent, best veel impact blijken te hebben op hoe je reageert op allerlei zaken. En als je dat eenmaal weet reageer je bijna direct weer anders, waardoor ik mezelf een beetje aliën voelde in mijn eigen wereld. Niks klopte meer. Wat ook niet handig was in combinatie met sommige van mijn trauma’s, waardoor ik echt maandenlang erg slecht sliep. Niet gek dat het dan even duurt voor je verbetering ziet natuurlijk. Gelukkig had ik goede professionele hulp en ook vanuit mijn vriendenkring had ik veel steun. Behalve enkele types, die vonden dat het allemaal sneller en anders moest, die het probleem groter maakten dan voor mij handig was en me juist het gevoel gaven dat ik er alleen voor stond (“je weet het zelf allemaal weer beter natuurlijk”). Ik ben wel blij dat jij er gewoon was, die rondjes lopen samen waren heerlijk, ff luchten, letterlijk en figuurlijk. Bij mij heeft goddank niemand gezegd “ach, even een paar nachten slapen en dan voel je je wel weer beter”. Ik zou ze echt ik-weet-niet-wat aan willen doen denk ik. Er is zoveel onbegrip voor overspannenheid. Als je een keer een goeie dag hebt, wat gewoon kan, dan denkt iedereen dat je beter bent en voortaan alles weer gewoon kan doen. “Het ging toch beter de laatste tijd?” hoorde ik iemand zeggen. Die heb ik moeten uitleggen dat “beter gaan” niet betekent “beter bent”, zeker niet als je van ver moet komen. Plus, ik zal sowieso de rest van mijn leven een beetje op mijn grenzen moeten letten. Ik heb veel geleerd daarover inmiddels en daar ben ik wel blij mee. Qua energie ben ik er nog lang niet, denk ik, of ik verwacht teveel, maar het gaat wel goed nu. Ik moet minder en doe alsnog best veel, maar dan omdat ik het leuk vind. En anders kijk ik of ik ervan af kan. Nee zeggen is nog wel een kunst apart hoor. Ik voel me vaak zo’n doos dat ik op vrijdagavond gewoon doodop ben en even een avondje rust wil. Het enige wat helpt is dat ik weet dat het voor een goed doel is. Momenteel kan ik het me nog niet veroorloven om mijn lijf en hoofd zo zwaar in het rood te trekken, daar heb ik echt weken last van als ik dat doe. Hoe zit dat met jou allemaal?

Nanda

Ja, bij mij kwam het ook niet geheel onverwachts, zeg ik nu. Een half jaar geleden ben ik vol enthousiasme aan 2 toffe banen begonnen. Als snel bleek dat wel iets teveel van het goede te zijn voor me. Maar leuk als ik het allemaal vond ben ik door blijven gaan. Ik had niet door dat ik elke week een beetje meer opgebrand was. Tot een week of 2 geleden. Ik merkte voor de tweede keer dat mijn weekend echt te kort was geweest om weer op te laden. En dus rende ik op halve kracht de nieuwe werkweek in. Dat ik op maandag al was opgebrand hing ik op aan het feit dat ‘maandagen nou eenmaal ontzettend druk zijn’. En toen er weer zo’n weekend volgde, struikelde ik die maandag daarop letterlijk. Een gesprek op m’n werk, was voor mij de druppel. Ik kon het niet van me afzetten, wat me normaal gesproken prima zou lukken. De volgende ochtend kon ik alleen nog maar huilen, huilen en huilen. Ik ben naar de dokter gegaan en die verklaarde me overspannen en dat zei dat ik rust moest nemen om een burn-out te voorkomen. En dan is er opluchting, teleurstelling en verwarring tegelijk. Blij dat ik even niet meer hoef en iemand me dwingt te stoppen. Teleurstelling dat dit me voor een 2e keer overkomt en verwarring omdat ik geen idee heb waar ik aan toe ben eigenlijk. Ik krijg lieve reacties van de mensen om me heen, ze willen van alles voor me doen. Maar dat kunnen ze niet echt. Ik moet zelf door dit proces heen en vooral leren waar mijn grenzen liggen. Want daar ben ik blijkbaar afgelopen maanden ergens heel erg hard overheen gerend. Maar ook reacties van “ja, niet echt verrassend he, dat zagen we wel aankomen” of  “lekker even goed slapen en dan ben je er straks wel weer”. En er mensen die heel boos werden op m’n werkgever dat die veel te veel werk geeft en niet geluisterd heeft naar me (ik heb meerdere keren aangegeven dat ik het te druk heb). Er waren zelfs mensen die heel boos op mij werden, dat vond ik helemaal bizar trouwens, omdat ik nou eenmaal geen schijt aan m’n werkgever heb. Allemaal van die ongevraagde adviezen waar je echt niets aan hebt. Ik probeer ze maar zoveel mogelijk als lief en goed bedoeld te zien.
Gelukkig zijn er bij mij geen achterliggende trauma’s of andere privé omstandigheden waar ik (onbewust) last van heb. Het is echt werkgerelateerd bij mij. Gestruikeld over m’n eigen enthousiasme en te weinig ‘nee’ zeggen. Ik ben niet boos op iets of iemand. Het is een samenloop van omstandigheden geweest. Ik voel me ook niet sip of down. Kan nog steeds slechte flauwe grappen maken, heb interesse in de mensen om mij heen, etc. Natuurlijk heb ik ook wel genoeg huilbuien, een hartslag van 180 als een collega belt met een vraag en voel ik me benauwd als ik aan werk denk. Ik moet heel veel gas terug nemen en dat voelt als onnatuurlijk voor mij. Ik ben gewend te rennen en nu mag ik niet meer. Correctie: kan ik niet meer. Komende week heb ik de eerste sessie om te leren hoe ik mijn eigen grenzen de volgende keer wel herken, ik ben benieuwd en heb er eigenlijk wel zin in!
Wijntje dan maar?