Solliciteren

Nanda en Annelies hebben allebei al vaak genoeg gesolliciteerd. Solliciteren kunnen ze bijna slapend. Toch blijven ze zich storen, of juist amuseren, over alle dingen die in de loop van de jaren nooit veranderen.

Annelies

Weet je wat, solliciteren is raar. Ik heb het afgelopen tijd weer moeten doen, en ik blijf me verbazen hoe dat gaat. Godzijdank heb ik dit keer amper brieven hoeven schrijven om ergens op gesprek te komen, maar zelfs die twee die ik heb geschreven leverden gekke dingen op. Ook leuke dingen hoor. Van Rituals kreeg ik een proefpakketje van een Hamam-scrub of iets in die richting als bedankje voor mijn sollicitatie. Daarna volgde helaas ook wel de afwijzing per mail, maar toch, die doet dan minder pijn. Van een andere krijg je gewoon een standaard mail dat je niet aan profiel voldoet en ze doorgaan met kandidaten die daar wel aan voldoen. Nu weet ik 1 ding bijna 100% zeker en dat is dat niemand volledig voldoet aan het profiel wat jij op papier hebt gezet. Daarvoor heb ik iets te vaak zelf procedures van dichtbij gezien. Dus nouja, ‘ktnxbye’ omdat je gewoon niet zo’n mooi CV hebt als de rest waarschijnlijk.

Wat ook gebeurde, is dat ik opgebeld werd na een eerste gesprek, en ze me wist te vertellen dat ik helemaal voldeed aan het profiel, dat ik de juiste skills had en het allemaal zou kunnen, maar dat ik niet enthousiast genoeg was over het merk. Daar verbaasde ik me over. Willen ze dan geen mensen die kritisch zijn op het eigen product of merk? Mij lijkt dat die mensen júist goede verbeteringen kunnen aandragen, omdat ze zien wat wél aansprekend zou zijn. Zeker in marketingfuncties of andere functies waar je juist op wordt aangenomen om dingen te verbeteren. Ik heb zelfs tijdens het gesprek nog uitgelegd wat ik miste. Nouja, dan doe je er toch lekker niks mee, en kies je iemand die op alles ja en amen zegt. Maar goed, bedrijven die alleen robots willen, daar heb ik toch niks mee. Dus beter ook. Gelukkig genoeg andere leuke gesprekken gehad waarbij ze juist wilden weten wat ik vond dat er beter kon. Via een gesprek heb ik zelfs mijn nieuwe baan gekregen. Weliswaar afgewezen, maar de meneer die ik sprak heeft me wel aanbevolen bij een bevriend bedrijf. Dát vind ik nou sympathiek en gewoon goeie marketing, voor jezelf en voor je bedrijf. Als ik de diensten die je biedt dan nodig heb, dan vraag ik jou als eerste.

Anyway, daarnaast heb ik van oud-collega’s, die in dit geval ook moesten solliciteren, de meest uiteenlopende gekkigheden gehoord. De gekste was nog wel dat ze in het tweede gesprek heel lullig deden, om te testen hoe ie met eikels omging. En daarnaast werken veel bedrijven nog steeds met IQ-testen en Big Five testen om te zien of je in hun team past. Dan gaat er toch iets mis vind ik, als dat je beoordelingsfactor is. Je bent toch als manager van een afdeling hopelijk wel in staat om te beoordelen of je iemand geschikt vindt voor in je team? Anders ben je niet geschikt als manager hoor. Kijk, als je iemand aangenomen hebt, zijn persoonlijkheidstesten wel leuk om te kijken of je in het kader van teambuilding nog iets daaraan hebt. Oja, en heb jij wel eens een case uit moeten werken? Ik ken zoveel bedrijven die dat gewoon gebruiken als goedkope werkkracht. Alle rotklusjes gewoon lekker aan solliciteren geven, dan is t alvast maar gedaan. Lame. Needless to say, ik ben blij dat ik zo snel weer een baan heb. Scheelt een hoop gedoe. Wijntje om het te vieren?

Nanda

Pfff…solliciteren, breek me de bek niet open. De afgelopen 3 jaar heb ik wel weer een paar keer moeten solliciteren. Ondanks dat ik ruime ervaring heb met het ‘aan de andere kant zitten’ omdat ik recruiter ben geweest, blijft het niet mijn hobby. Gelukkig snap ik wel redelijk hoe het werkt, hoe je jezelf moet profileren, heb ik een prima CV en had ik altijd in no time weer een baan. Of zelfs 2 zoals nu het geval is. De motivatie om zo kort en min mogelijk met het UWV te maken willen hebben, is overigens ook een enorme stok achter de deur. Wat een verschrikkelijk orgaan is dat!
Ik kan boeken volschrijven wat je allemaal mee maakt als je solliciteert. Ook ik mocht bij een inmiddels oud werkgever op gesprek komen voor een tijdelijke functie. Maar voor dat gesprek daadwerkelijk ging plaatsvinden moest ik een persoonlijkheidstest en capaciteitentest maken. Kwam ik hier niet goed doorheen, dan helaas pindakaas. Vond ik vreemd. Ben ik dan meteen al afgeschreven? Geen goed persoon? Maar goed, test had ik ruimschoots gehaald en gesprekken gingen goed. Dus ik werd aangenomen. Bij een andere werkgever moest tijdens de sollicitatierondes een case maken voor het 2e gesprek. Ik werd op dinsdagmiddag gebeld dat ik door was naar de 2e ronde en of ik woensdagmiddag kon komen daarvoor. “Oh ja, en of je deze case dan kan maken” en of ik dus met een oplossing kon komen voor het voorgelegde probleem. Dat daar nog best wat tijd in zou gaan zitten waren ze even vergeten denk ik. Maar goed, ik wilde de baan graag en heb wat uurtjes hard doorgewerkt. Maar inderdaad, het wordt vaak genoeg gebruikt omdat er binnen de afdeling geen geld, tijd, capaciteit voor is. Schandalig.

Maar ook uit mijn omgeving hoor ik verhalen over sollicitatieperikelen waar je oren van klapperen. Zo heeft een goede bekende van me de landelijke pers gehaald met zijn originele wijze van solliciteren toen hij zonder werk kwam te zitten eerder dit jaar. Leuke baan gevonden, met als gevolg dat hij een half jaar later weer kon vertrekken. Je bent te enthousiast was de mededeling. Wat?! Ja dat. In de vacature stond nog dat ze een enthousiaste collega zochten. Het gebeurt dus echt. Lijkt er meer op dat ze wilden profiteren van zijn landelijke media aandacht.
De frustraties van hoe onbeschoft sommige recruiters met je omgaan blijven en zijn overal. Of recruiters die totaal geen kaas hebben gegeten van de functies waarvoor ze zoeken. Niet snappen hoe LinkedIn werkt. Je benaderen voor functies die totaal niet aansluiten aan je wensen of profiel. Maar ja, ze moeten nou eenmaal x aantal kandidaten benaderen. Lekkere targets heb je dan ook.

Aan de andere kant maak je als recruiter zijnde ook altijd weer leuke, gekke, grappige en bijzondere situaties mee. Kandidaten die hun brief volledig door Google Translate hadden gehaald omdat het nou eenmaal in het Engels moest en zo een collega ineens, “Dear Ms. Orchard” werd. Dat is een van de dingen die het vak best leuk maken. Maar goed, ik ben blij dat ik voorlopig even niet meer hoef te solliciteren. En hoe tof jij dat een hele gave nieuwe baan hebt! Daar moet zeker op geproost worden!