Alle duiven van de Dam!

Huisdieren, de één heeft een heel arsenaal, de ander moet er niks van hebben. Nanda is niet zo dol op dieren, maar deed afgelopen week een dappere poging dan toch diervriendelijk te doen.


Nanda

Ben jij eigenlijk bang voor dieren, An? Ik zeg altijd dat ik niet snel ergens bang voor ben. Maar als ik heel eerlijk ben, hou ik helemaal niet van dieren. Ik heb er echt niets mee. Behalve eenden, die ik steevast duckies noem. Ik vind ze zo leuk! En pinguïns! Die zou ik weleens willen knuffelen. Maar verder? Nee. Paarden vind ik niks. Ik vind koeien leuker. Katten zijn saai en stinken en ben ik bovendien allergisch voor. En dan zijn er dus nog duiven. Ik en duiven is een verhaal apart. Ik vind ze eng, irritant, vies, alles…brrr! Ik zat laatst met een vriendin op een terras te lunchen. Komt er zo’n smerig beest gewoon óp tafel zitten. Maar die beesten vind ik blijkbaar zo angstaanjagend dat ik ‘m ook niet eens durf weg te sturen. Ik werd hard uitgelachen door de desbetreffende vriendin. Ik kon niet verder eten, maar de duif wegsturen lukte me ook niet. Hoe moeilijk kan het zijn? Nou moeilijk dus. Daar ging mijn redelijke nu stoere en vooral nuchtere imago.
Spinnen daarentegen vind ik totaal niet eng, ik pak ze rustig op om ze buiten te zetten. Tot afgelopen week. Toen liep er zó een enorme dude ineens onder m’n benen door toen ik op de bank zat. Ik overdrijf niet als deze zeker 10 cm was. Nadat ik was bijgekomen van deze schok, liep ik naar de keuken om een soepkom te pakken om deze vriend buiten te gaan zetten. Kom ik terug, is die gast weg en nergens meer te bekennen (hee, ken ik dit ook niet ergens anders van?). Na een uur zag ik ‘m op de muur zitten. Prima dacht ik nog. Dan heb ik geen last van je. Ik ga straks slapen en morgen ben je nergens meer te bekennen. Zo gezegd, zo gedaan. De volgende ochtend geen spin te bekennen. Zelfs ’s avonds nergens meer te bekennen, tot een uur of negen. Ineens zie ik Mr. Dude rennen richting gang en slaapkamer. En dat ging me toch te ver. Niet in mijn slaapkamer! Wegwezen (ook dit herken ik ergens van)! Maar hoe? Hij zat zo strategisch dat de optie soepkom en blaadje en buiten zetten onmogelijk was. Dus stofzuiger gepakt, Mr. Dude opgezogen, stofzuiger nog paar minuten aan laten staan, zak uit de stofzuiger gehaald in een afvalzak gedaan, dichtgeknoopt en meteen in de ondergrondse container gedaan. Jaja, laat heldendaden maar aan mij over. Ik voelde me stoer! Dit had ik toch maar even mooi gedaan. En enigszins diervriendelijk. Hij kruipt wel weer uit die zak en eten genoeg in die container toch? Tot m’n moeder me even later belt en ik vol trots haar mijn heldenverhaal vertel. En zij nuchter zegt: “Waarom ben je er niet gewoon bovenop gaan staan, dat had je een hoop moeite gescheeld?”. Daar ging m’n gevoel van overwinning.


Annelies

Ik ben niet zo heel snel onder de indruk van dieren. Door de jaren heen heb ik heel wat angst voor kleine onderkruipsels overwonnen, gelukkig. Vroeger droomde ik over spinnen en andere geleedpotigen. En muizen, die overigens nog steeds niet in mijn slaapkamer moeten zitten, want ik slaap geheid niet van al dat getrippel en geknaag. Plus, die angst dat ze toch op je bed kunnen klimmen…Ik ben echt een kattenmens. Zet mij in een kamer met katten en kittens en ik vermaak me wel. Heerlijk, die bolletjes zachtheid. En die pootjes, zo schattig! En die oortjes! You get the point. Kleine hondjes vind ik ook nog wel ok, maar grote honden vind ik altijd nog wel een beetje indrukwekkend. Maar ik ben vooral ontzettend allergisch voor honden, wat soms wel vervelend is. Niet alleen omdat ik doodga van de niesbuien, tranende ogen en jeuk in al mijn klieren, maar omdat ik ze dus ook niet mag aaien. Komen dus wel altijd op mij en om aandacht schooien. Nu heb ik vrij goeie allergietabletjes, maar dan nog moet ik ermee uitkijken. Mijn huid gaat ook irriteren als het in aanraking komt met hondenhaar. Supervaag. Maar goed, ik heb het al mijn hele leven. Nooit overheen gegroeid jammer genoeg.

Over duiven gesproken trouwens, ik heb dus dik een jaar lang elke werkdag over de Dam gelopen. Moet zeggen dat het sinds de grote opruiming van de gemeente wel redelijk rustig is met duiven daar. Maar als het toeristenseizoen weer begonnen is, zie je de agressiviteit van die krengen wel toenemen. Voor je het weet zit er eentje in je haar. Ik vind ze ook niet tof hoor, snap wel dat je ze niet graag van je tafeltje jaagt. Plus dat die beesten vol ziektes zitten. Je vriendin moet niet stom doen, beetje lachen om jouw duivenangst, tsk! Ik ken meer mensen die er bang voor zijn, niks raars aan.

Ik zet trouwens spinnen ook meestal netjes buiten. Zelfs die zwarte dikke. Als ik ze te pakken kan krijgen inderdaad. En net als jij vind ik ook dat ze beter uit mijn slaapkamer kunnen blijven. Fruitvliegjes, die pak ik wel met de stofzuiger. Soms heb je zo’n zomer dat je er anders niet van af komt. Ik schep er dan toch vaag genoegen in om ze allemaal in die stofzuiger te zien verdwijnen. Wist je trouwens al dat wij een huismuis hebben? Zit onder de keuken, en komt als je rustig op de bank zit soms even snuffelen of er nog een restje eten is blijven eten. Soms is ie verdacht mager, maar je kunt eigenlijk precies zien aan het beest wanneer we hebben lopen knoeien in de keuken. Soort constante herinnering dat we ons goed aan het schoonmaakrooster moeten houden. Ik durf mijn chocola niet te laten liggen op tafel nu. Wijn is gelukkig wel redelijk veilig nog. Glaasje?