Failliet

Annelies gaat even door een zware periode op haar werk. Het bedrijf is bezig een faillissement af te ronden en een doorstart voor te bereiden. Elke dag is weer de vraag wat er staat te gebeuren. Ondertussen lacht Nanda hard over misconcepties met betrekking tot cupmaten. Even de frustraties eruit!


Annelies

Nou Nan, echt, je wil het niet meemaken hoor, dit. Op zaterdagochtend wakker worden geappt door een collega, of je je mail al gelezen hebt. Rare vraag natuurlijk voor zo’n ochtend in het weekend. Blijk ik mail te hebben op mijn privémail, van het werk. Dat we in surseance gaan, uitstel van betaling hebben aangevraagd en een doorstart gaan voorbereiden. Dan is je weekend mooi naar de gallemiezen. Het was zelfs op het nieuws en online natuurlijk all over the place. Kon het niet negeren als ik het had gewild, behalve door geen enkel medium aan te zetten. Ga je de maandagochtend toch wel extreem gek op pad naar werk hoor! Maar iedereen nog vol goede moed, werken aan plannen voor als de doorstart komt. Een dag later wordt een onderdeel al failliet verklaard. Scheen nodig te zijn. De rest van de week verliep wel redelijk rustig, al leek het even erop dat we geen lunch meer konden kopen op kantoor, maar daar kwamen ze goddank op terug. Het bedrijf dat de lunch verzorgt gaat voorlopig toch nog even door met loempiaatjes bakken en soepjes uit een pakje net even opleuken. Bammetjes smeren voor op kantoor is niet mijn sterkste punt. Moet dus ook niet te kritisch zijn op de lunch op kantoor, genoeg collega’s die elke dag lopen zeuren dat er zo weinig is om uit te kiezen. Nu kan het heus wat gezonder en afwisselender, maar elke dag dezelfde vier boterhammen met worst is ook niks.

Ik moest het weekend na die eerste week wel behoorlijk bijkomen, lekker emotioneel ook. Maandag thuisgewerkt, en dinsdag begon het gedonder op kantoor. Eerder naar huis allemaal en ’s avonds kwam het “verlossende” woord dat de tent failliet was. Wel logisch, anders kun je geen doorstart maken. Maar goed, lang verhaal kort, donderdag bleek dat we overgenomen werden maar dat wel alsnog de helft van het personeel op straat kwam te staan. Over mijn eigen functie is nog steeds niks helder. Over de overname overigens ook niet, de communicatie daarover is echt enorm non-existent. We hadden eigenlijk gehoopt voor het weekend al die info wel te hebben. Maar het enige wat we hoorden is dat we vrijdags thuis mochten blijven. Dus lekker blijven wachten. Alhoewel, iedereen solliciteert zich een ongeluk nu. Zekere voor het onzekere he…kortom, ik ben blij dat ik bijna weekend heb! Lekker even heel weinig doen, heb geloof ik alleen plannen voor de bios. Hoe was jouw week?


Nanda

Lekker dan An. En zo’n app van je collega ook. Reden genoeg om je weekend slecht te beginnen lijkt me: 1. hij appt je wakker (ik ga er voor het gemak maar vanuit dat het een man is, vrouwen brengen dit toch tactischer). 2. Het is zaterdagochtend, dus weekend. En 3. wat snap je niet aan het woord weekend?! Natuurlijk lees je je mail dan niet (op wat workaholics na)! Maar goed, bedrijf is dus failliet of niet of misschien of ergens er tussenin. Zeg maar, grijs gebied. Wat klote zeg! Gaat het bij jullie ook zo, dat niemand dan ineens nog iets weet? Waar voorheen HR of je manager je van alles wist te vertellen, lijken die ook ineens het achtereind van een varken te zijn. Niemand weet waar hij/zij aan toe is, bij de directiekamer is de deur 24/7 dicht en overal wordt er gesmoesd en moet je wachten op de officiële berichten. Zag al wel wat oproepjes op twitter voorbijkomen van je, goed bezig! Koppie niet laten hangen he, hier slepen we je ook wel weer doorheen! Waar de ene deur dicht gaat, gaan er weer 10 ergens anders open. Die vaak nog veel leuker zijn.

Mijn week was weer eens Druk (met hoofdletter D inderdaad). Teveel werk en te weinig tijd. Het bekende verhaal. Ik lach er maar om. Ik doe wat ik kan. En met veel lachen werkt dat toch een stuk makkelijker. Zo begon mijn ‘baas’ ineens over BH’s. Hij had gelezen dat 80% van de vrouwen een verkeerde cupmaat heeft. Die zin was sowieso al verkeerd geformuleerd natuurlijk en leverde al de nodige rake opmerkingen op. Niet de verkeerde cupmaat, de verkeerde BH-maat. Hij was nogal verbaasd over hoe dat kan. Ik ook overigens ook. Zijn logica was, ik koop toch ook niet de verkeerde maat boxer. Euh. Ja. Dus dat. Maar goed. Al gauw kwam het over cupmaat dubbel D. Ja, het blijft toch een man he. En die denkt dus dat je met dubbel D minstens een paar watermeloenen hebt hangen. Ik laat ‘m in die illusie. Maar we praten zo nog wat verder over BH’s die wel of niet goed zitten en wat mooi of lelijk is. Tot hij de briljante opmerking plaatst: “Marlies Dekkers, die maakt van die BH’s met lawinehekken eraan. Ja, die zal je dan ook wel nodig hebben”. Je snapt al bij welke werkgever ik op dat moment was (red. Skicentrum). Je kon mij opvegen van het lachen. Tranen over m’n wangen. Pijn in m’n buik. Je had erbij moeten zijn.
Nu is de lingerie van Marlies Dekkers niet mijn smaak, ik vind het meer ordinair dan mooi, maar kon er nooit het juiste woord voor vinden. Maar nu weet ik dus hoe je ze moet noemen: lawinehekken. Die mannen zijn zo gek nog niet. Ik kan rustig het weekend in!

Gaan we nog aan de wijn?